میدونم که الان همه خبر دارند که "خسرو شکیبایی" هم رفت...تو این چند روز اصلا دست و دلم نمی رفت که بییام اینجا و بنویسم "خسرو شکیبایی هم رفت"...

 حالا فقط می خوام بگم خیلی خاطره دارم از صداش ، از کلامش،  "سین" هایی که فقط او از پس ادا کردنشون بر می اومد و...

 گاه حادثه اي تمام باورهايت را به هم مي ريزد و تو مجبوري به خودت فرصتي بدهي. فرصتي براي يافتن, جستن و پيدا كردن چيزي كه خودت نمي داني چيست اما به يقين وقتي آن را يافتي مي فهمي كه آن همان چيزيست كه از دست داده اي و يا چيزي كه به آن نيازمندي. آن چيز يك باور است, باوري سبز در دلت و تا آن موقع احساس مي كني كه آواره اي

خسرو شکیبایی چرا در نمی‌گذرد؟...

چه زود رفت رضای" کیمیا" و "خانه ی سبز" و استاد فلسفه ی عاشق پیشه و آشفته ی "هامون"

 

شاید (رو شاید تاکید دارم) یکی از انواع دسته بندی انسانها اینطوری باشه:

۱. آدمهایی که هم دوستشون داریم و هم قابل تحمل اند.

۲. آدمهایی که دوستشون داریم ولی قابل تحمل نیستند.

۳. آدمهایی که دوستشون نداریم ولی قابل تحمل اند.

۴. آدمهایی که نه تنها دوستشون نداریم که قابل تحمل هم نیستند.

لابلای علف های خیس، طاق باز خوابیده ام. عاشق این خیسی علف ها و بویشان هستم. باد خنکی از روی دریاچه ای  که در نزدیکیم، اون پایین،  هست و از این جا خوب می تونم ببینمش، عبور میکنه و به من میرسه. این باد، عجیب می چسبه! اونقدر که تنم از این شلوار جین و بلوز آبی رنگی که گشاد هم نیست، بدش مییاد و هوس پیراهن میکنه! از آن پیراهن هایی که دامن پرچین دارند، و کم و بیش نازکند و خنک. اینطوری باد از زیر دامن پیراهن راهی باز میکنه  و دورتادور وجودم میچرخه و تنم رو در آغوش میگیره.

پی نوشت.۱. به غیر از بچگیهام، یادم نمییاد آخرین باری که پیراهن آن هم از این نوعش، پوشیده بودم، کی بوده! دیگه اینکه قراره امروز بریم یه جایی تقریباً مشابه همین جایی که وصفش رفت! دقیقاً پشت یه کوه، در کنار دریاچه. ما پیش پیش حسمون رو از اون جا نوشتیم! البته قبلاً هم رفته بودیم ها :) 

پی نوشت.۲. به صرافت افتادم یه چند تایی عکس از اون جا بذارم. لابلای این عکس ها یه عکسی عنوانش خیلی جالب بود " چادگان ، سوئیسی بر فراز زاینده رود" ! خدایا چقدر اغراق!!:) به هر حال ما احساس کردیم امروز قراره بریم سوئیس!:) هر چند که ما هر کاری کردیم نشد اون عکس ها رو بیاریم  اینجا ولی شاید بتونید اینجا و اینجا  اون ها رو ببینید.     

 

 

خودت هم نمی دونی از کجا شروع شد که یهو تایپ کردی " خسته ام " . شاید تکرار این حرفهای کهنه از عصر و قدم زنی با دوستت شروع شد. که می خواستید بیشتر قدم بزنید ، بیشتر با هم باشید تا اون وقتی که خسته شدید اما.... 

تایپ می کنی "خسته ام از دختر بودن در این شرایط ، در این جامعه" . انتخاب بین بد و بدتره دیگه! که اعتقاد دارم اون لنگه ی دنیا هم اون طوری نشده که باید باشه.

بعد می خوای بگی چرا خسته ای. که وقتی می خوای برای یه دختر بگی ، می تونی بگی از همه ی چیزهایی که تو و اون می دونید ، که بخشی از اون حرفها آروم و بلندش فرقی نداره، میشه گفتشون و خیلی هاشون باید آروم گفت شاید هم درگوشی! حالا موقع نوشتن، به نظرت اونهایی که میشه گفت بدیهی اند و اونهایی که بدیهی نیستند رو نمیشه گفت ، نمیشه نوشت و همین بایدها و نبایدها هستند که یادت مییارند که دختری. که دختر بودن یعنی همین مرزها ، همین بایدها و نبایدها. یعنی همین چیزهایی که به نظر یه عده بچه گانه بییاد و به نظر تو "درد". یعنی همین که می خوای یک چیزهایی رو بنویسی و نمی نویسی.  یعنی اینکه (گاهی ، شاید هم خیلی وقتها) جنسیتت قبل از وجودت ، هستی ات ، تفکر و عقایدت ، خواسته ها و احساساتت باشه. یعنی اینکه اینها خوبند ولی نگهشون دار برای خودت و در عوض جسمت و تنت برای یکی دیگه. یعنی اینکه تمام آمال و آرزوهای یه دختر خلاصه بشه (که البته گاهی چاره ای غیر از این براش نمیذارند) در شوهر کردن . یعنی دوست تو که دلش می خواد عاشق بشه و ازدواج کنه ، و تو از خودت می پرسی چندبار عاشق شده و پنهان کرده. (که یه بارش رو من می دونم که عاشق شده و هیچی نگفته) و تو یاد اون پسری می افتی که پیش تو ، از جسارت یه دختر که ازش خواستگاری کرده بود تعریف می کرد و در جمع پسرونشون حرف دیگه ای میزد!

دختر بودن یعنی انتخاب شدن و به بعضی حقارت ها تن دادن. که یعنی "عادت کردن نه عاشق شدن".

یعنی بیرون که میری حتی اگر  از لحاظ پوشش ساده ترین دختر دنیا هم باشی، باز هم باید نگران حرفهای نیشدار و دست های هرزه باشی ، حالا چه سوار اتوبوس و تاکسی باشی یا تو  پیاده رو و خیابون تند تند قدم برداری، چندان فرقی نمی کنه، تهش احساس می کنی نه تنها جسم و تنت بلکه روح و روانت آزار دیده و آلوده شده.

دختر / زن بودن یعنی اینکه اصل جامعه بر پایه ی حضور حاشیه ای تو باشه. یعنی خیلی که پست و مقام بگیری میشی مشاور رئیس جمهور. که عملا هیچ کاره است.

یعنی اینکه روز زن و مادر یکیه و تو از خودت می پرسی یعنی زنی که مادر نشد زن نیست. یعنی زن گناه کرد که مادر شد و عاشق بچه اش . که هر چقدر زن به خاطر همین حس مادری ( که من عاشق این حس مادری هستم) بیشتر و بیشتر تمام توانش رو برای بچه اش هزینه کرد باز هم به خاطر همین عشق، دیگران هم باید او را هی محدود و محدودتر کنند.

دختر بودن یعنی تو دلت میسوزه برای اون دخترهایی که تمام زندگیشون خلاصه میشه در میز توالت و آرایش و غیره و ذلک . که بارها گفتی به اونها هم خرده ای نمی توان گرفت چرا که به اونها فرصت داده نشده، یاد داد نشده  تا بفهمند که زن فقط اینها نیست. که به نوعی اونها هم تن دادند به همون نگاه سنتی به زن ها، که خلاصه میشد در زیبایی. ( و لابد در زیبایی برای شوهر و جدیداً در زیبایی برای یکی دیگه!)

دختر بودن یعنی نگران بودن از تصویب لایحه "حمایت از خانواده" . که بی ربط ترین اسمی بود که میشد روی اون گذاشت. و خوشحالی از این نگران بودنت . از اینکه هنوز فراموش نکردی، زن ها و دختر هایی رو که مثل تو نیستند . که مثل تو الان زیر باد کولر ننشستند و این جمله ها رو پشت سرهم ردیف کنند.

دختر بودن یعنی ترجیح بدی فعلاً بقیه حرفها رو بی خیالشون بشی!

پی نوشت ۱. به نظر من اشتباهه که وقتی داری برای یکی از حقوق طبیعی و غیر طبیعی و اجتماعی و نمی دونم غیر اجتماعی که فکر می کنی از تو سلب شده، حرف می زنی ، اون طرف برگرده با یک سری حرفها بخواد به تو ثابت کنه که دنیای پسرها هم سخته. چون حرف من سر حقهای بدیهیه یک انسانه ، زن و مردش فرقی نمی کنه.

پی نوشت۲. اینم اشتباهه که با زدن این حرفها ، دوسته برگرده بگه که " احساس می کنم از مردها اصلا خوشم نمییاد". که با تمام این تفاسیر و با وجود اینکه خیلی از مشکلات به نگاه سنتی اونها ( که البته دکتر و مهندس و تحصیلکرده شون هم از این قاعده مستثنی نیستند ) برمیگرده، با این حال در مورد خودم میدونم که قطعاً  روزی مردی رو پیدا خواهم کرد که عاشقش شوم و دنیای زنانه ام رو با او تکمیل کنم :)

پی نوشت۳. این پی نوشت هیچ ربطی به مطلب بالا نداره، گفتم تا یادم نرفته بنویسم! اونم اینکه حتماً "کافه پیانو" رو بخونید. من که یک جوراهایی عاشق این کافه شدم:)) رمانی با متن روان و صمیمی و دوست داشتنی.  خوندنش برای من بیشتر از دو روز طول نکشید. حالا بعداً میام مفصل درباره اش میگم:))

دخترک یه نگاهی بهم میندازه و دنباله ی حرفاشو میگیره : یه دختر با قد و قواره ی ۱۶۵ ، وزن ۵۳، با موهای مشکی و چی بود؟! آهان پوستشم برنزه و چشمهای قهوه ای تو رو یاد کی میندازه؟

میگم: چطور؟ ( کلمه ی پرسشی ای که من از ش متنفرم البته وقتی که خودم مخاطبش باشم!)

می خنده  و میگه: با یه نفر گفتمان از نوع اینترنتیش می کردم  (به نظرش این اصطلاح بامزه مییاد ، برای همین منتظر خنده ی منه ولی بی تفاوتیه منو که میبینه ، پی حرفشو میگیره ) بعد از اینکه من یه سری چیزا رو هی حدس زدم و اینا، اون هم در اومد گفت بذار قیافتو حدس بزنم این جذابتره !و البته در اینکه حدس این موضوع جذابتر از اون موضوعات قبلی بود که هیچ شکی نیست! نه فقط برای اون ، برای هر دومون!  برای همینم منم گفتم باشه،  ولی... مکثی میکنه و ادامه میده : البته اون موقع اینطوری فکر می کردم! جذاب بودنو میگم ، ولی تو که میدونی من از بعضی این موضوع هایی که  مثلاً به نظر جذاب مییان،  یه طوری بدم مییاد و به نظرم  یه جوریه که مثلا یه کسی بییاد  قیافه ام رو حدس بزنه ، اونم...حرفشو قطع میکنه و میگه : حالا بحث های فلسفیش بعداً ، تو نگفتی اینا تو رو یاد کی میندازن؟

خنده ای تحویلش دادم و گفتم : تو ! خنده ی ریزی میکنه و میگه : ولی من یاد جنیفر لوپز افتادم !

دوتایی میزنیم زیر خنده و بهش میگم :تصور اینکه یکی فکر کنه من شبیه جنیفر لوپز هستم حال من رو بد میکنه !:))

می خنده و میگه : تازه جای بامزه اش اینجا بود که من با اینکه حتم داشتم اینا همش بچه بازیه ، از اون می پرسم : حالا رو اینا فکر کردی یا همینطوری گفتی!! و خودم از این سوالم کلی خنده ام گرفت و البته اون طرف گفتمان هم نامردی نکرد و گفت : آره فکر کردم!! و من به طور طبیعی خوشم اومد از این حرفش ! دوباره مکث میکنه و میگه : به هر حال بعد از حرفهای اون شب ، من بفهمی نفهمی حالم بد شد!

چشمام رو تنگ میکنم و با تعجب بهش میگم: چطور؟( بازم این کلمه ی پرسشی مزخرف!)

میگه: آخه آخرش نتونستم بفهمم از اینکه یکی قیافمو حدس بزنه ، خوشم مییاد یا بدم مییاد؟!! و با همون شوخ طبعی همیشگیش که من عاشقشم ، میگه : می دونی که ، این مسئله چقدر مهمه؟!

سرم رو به علامت تائید تکون میدم و بعد هر دو می خندیم:))

 هر کس باید بحران درونی اش را با اندیشه و نیازهای واقعی خود تنظیم کند. در نهایت زمانی می رسد که صداقت، قدرت و حقانیّت شخصیت او باید علیه وضع موجود بپاخیزد. در وضع موجود او تنها آن چه را شنیده طوطی وار تکرار می کند، آن چه را همه می دانند می آموزد، و از آن چه که از قبل وجود داشته تقلید می کند. او باید بفهمد که فرهنگ چیزی بیش از یک زیور برای زندگی است. زیورآلات نقش پنهان کردن و پوشاندن شی ء مزین را دارند. پس ما باید برداشت یونانیان از فرهنگ را درک کنیم. در نظر آنان فرهنگ به معنی بهبود بخشیدن و تازه کردن طبیعت بود، بدون توجه به درون و بیرون، بدون نیرنگ و تظاهر و سنت. فرهنگ، وحدت میان زندگی، اندیشه و اراده است. *

*مقاله ای تحت عنوان "درباره ی فوائد و مشکلات تاریخ برای زندگی" از نیچه در کتاب  سیر اندیشه فلسفی در غرب، دکتر فاطمه زیباکلام ، انتشارات دانشگاه تهران.

پشت پلک هایم عجیب روشن است ، حدس می زنم صبح شده، چشمانم را باز می کنم ....

چشمانم را  که باز می کنم ، همه جا تاریک است ...

خواب هایم عجیب روشنند ...

دفترچه ی کوچکم رو ورق می زنم، میرسم به صفحه ای که توی اون نوشتم:

 "هنگامی که کسی را دور انداختیم، دیگر نباید سعی کنیم اشتباهاتش را تشریح کنیم. فقط هنگامی دنبال چراهای اشتباهات او  می رویم که هنوز "او" را کامل دور نینداخته باشیم." 

* کتاب "زندگی، جنگ و دیگر هیچ "  از اوریانا فالاچی.

پی.نوشت.۱. فکر می کنم  کلمه های دیگه ای هم  هستند که جایگزین مناسبی برای "او" باشند!

پی.نوشت.۲. نمیدونم چرا این قدر بی حوصله شدم:((

علیرغم کارهایی که رو سرم ریخته ولی از صبح دارم به این جمله:"مهم نیست که آدم تـوی یه کــشور جهـان سـومی زندگی کنه، بلکه مهم اینه که جهان سومی فکر نکنه." (راستش وبلاگ من به هم ریخته & این جمله رو یک دوست نادیده :) در این وبلاگ http://www.inmorix.persianblog.ir/ نوشتند ) فکر می کنم. در واقع دارم به این فکر می کنم که وقتی میگیم " جهان سومی فکر نکنیم " یعنی چی؟ یعنی" جهان پیشرفته ای فکر کنیم "؟!:> منظور از افکار و عقاید جهان سومی چیه؟ اصلاً این اصطلاح درسته ؟؟(یه جورایی من فکر می کنم این تعبیر چندان درست نیست) حالا با فرض درست بودن اصطلاح و معنای عامیانه اون، این افکار و عقاید چه جوری هستند؟ میشه دسته بندیشون کرد؟ شک ندارم که این جمله رو جلوی خیلی که بذاری یه ژست روشنفکرانه میگیرندو در وصف درست بودن جمله چه ها که نمیگند و...ولی در عمل .... خلاصه من که هنوز به نتیجه ای نرسیدم ، هزار تا فکر آشفته اومده تو سرم، از فسادهای اقتصادی و سیاسی که اون بالا بالاها!! هست و داره مملکت رو به کجا می بره تا خودمون تا همین نزدیکیها ، از پارتی بازی در دانشگاه ها و مرکزهای پژوهشی(که فکرش هم نمی تونی بکنی ) تا شرکتهای خرده پا و ...همه چیز بر مبنای پارتی و سلایق شخصی است، یا مثلا مردمی که هر کسی می تونه با وعده های پوچ در مورد مسائل اقتصادی فریبشون بده و... یا دخترها و زنانی که نه تنها یاد نگرفتند و این فرصت به اون ها داده نشده که حتی خیلی از اون ها نخواستند که جور دیگه زندگی کنند، که تجربه کنند ، که زن تنها در آرایش و آخرین مد و... خلاصه نمیشه که همه جا جنسیتشون جلوتر از خودشون بوده ( نمیگم اینها بده، هر چیزی به جای خودش و در حد اعتدال ، حرفم سر این هست که فقط در اینها خلاصه نمیشه ) یا مسئله ی خنده داری که این روزها زیاد می شنوم و می بینم ، اینکه پسرهای تحصیلکرده ای که به دنبال دخترهایی هستند که به اصطلاح آفتاب و مهتاب هم اونها رو ندیده باشه:) یاد یه مورد جالب افتادم: پسر ، سال آخر داروسازی تهران و دختر سال دوم حقوق،مذهبی و چادری (چادی بودن یکی از پیش شرط های پسر پیش از دیدن دختر و خواستگاری از اون بوده)، بعد از کلی صحبت دست آخر آقا پسر به دختر خانوم میگن که فقط شما بعد از ازدواج نباید کار کنید! و ...نکته ی جالب اینجاست که ایشون از طرفداران اصلاحات خاتمی هم هستند!! به نظر شما دختری با رتبه ی دو رقمی که حقوق دانشگاه تهران می خونه نباید به فکر کار هم باشه؟ اینها که موارد پیش پا افتاده ای هستند و حرف در این موارد که بسیار است ولی آخرش هم این فکر هام رو نتونستم سر وسامون بدم فقط احساس کردم در همه ی این ها ردی از وفادار نبودن به اخلاق حالا در هر زمینه ای ، حق دیگران رو به رسمیت نشناختن و اینکه همیشه در پی اعمال سلایق شخصی خودمون هستیم ، به همه چیز یه برچسب اسلام و مذهب ( البته اسلام به روایت خودمون !) میزنیم و به خیال خودمون الان همه چیز حله ، بیشتر آدمهایی خرافی هستیم تا آدم هایی اهل تصمیم و عمل ، آدمهای منعطفی نیستیم و.... خالا هر کی می تونه، یه تعریف از این اصطلاح " افکار و عقاید جهان سومی " ارائه بده بلکه افکار ما هم سر و سامان گرفت :) پ.ن. راستش خودم از متنی که این بالا نوشتم خوشم نیومد! آخه اصلا وقت کافی نداشتم که درست و حسابی فکر کنم و بنویسم ،کلی هم حرف داشتم که بزنم ها... :((

می خواهم بنویسم...قلم را به دست می گیرم...منتظرم تا کلمات بر صفحه ی سفید کاغذ جاری شوند، یکی یکی ، حرف به حرف. اما کاغذ هنوز سفید است. همه چیز سرجایش است ، همه ی آنچه که برای نوشتن لازم است به جز...و به یاد می آورم که  تنها اراده ی من کافی نیست، کلمات باید از قلم عبور کنند،  به قلم نگاه می کنم، فراموشش کرده بودم...

گویا قلم هم دلش گرفته است، شاید هم دلش چرکین است. قلم را روی کاغذ  سفید می گذارم ، آرام.

 حالا خودم هم یک جایی لابلای آن همه سفیدی، کِز می کنم...